و كشتىها را در آن شكافندهء سينه دريا مىبينى تا شما از فضل و نعمت خدا روزى خود را از راه تجارت و غيره جستجو كنيد و شايد سپاس‌گزارى كنيد . تتمّه : ممكن است بخش آخر آيه متمم تمثيل كافر و مؤمن باشد ؛ يعنى اين هر دو دريا با آن كه در بعضى فوايد ، مشارك‌اند ، در آنچه مقصود بالذات است مساوى نيستند . همچنين مؤمن و كافر مساوى نيستند و اگرچه در بعضى صفات مانند شجاعت و سخاوت و غيره مشارك‌اند . [ نعم الهى ، عجز خدايان و فقر بشر ] ( آيه 13 ) ( يُولِجُ الَّيْلَ فِى النَّهَارِ وَ يُولِجُ النَّهَارَ فِى الَّيْلِ وَسَخَّرَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ كُلٌّ يَجْرِى لِأَجَلٍ مُّسَمًّى ذَ لِكُمُ اللَّهُ رَبُّكُمْ لَهُ الْمُلْكُ وَ الَّذِينَ تَدْعُونَ مِن دُونِه‌ِى مَا يَمْلِكُونَ مِن قِطْمِيرٍ ) لغت : يولج مضارع باب إفعال ، و ايلاج به معنى داخل كردن است . قطمير به معنى پوست نازكى است كه ميان هستهء خرما و خرماست . تفسير : خداوند شب را داخل روز و روز را داخل شب مىكند ( به تدريج از يكى مىكاهد و به ديگرى مىافزايد ) و خورشيد و ماه را مسخّر اراده و فرمان خود نموده كه هر يك در حركت مخصوص عمودى و استداره‌اى خود براى مدّتى مشخص جريان دارد . اين است خداوند ، پروردگار شما ، مالكيت حقيقى اشياء و حاكميت تكوينى جهان هستى از آن اوست و كسانى را كه بجاى او مىخوانيد به اندازهء پوست هستهء خرما را به حقيقت مالك نيستند ؛ زيرا مالك على الاطلاق و معبود به حق فقط ذات